EWian sin hjemmeside

Alt går, enten går det bra eller så går det over.

No livnar det i lundar,

no lauvast det i li

den heile skapning stundar

no fram til sumars tid.

 

Det er vel fagre stunder

når våren kjem her nord

og atter som eit under

nytt liv av daude gror.

 

Guds kyrkje lysa skulle

som høgt på berg ein stad,

med sumar utan kulde

og utan solarglad.

 

Guds ord vel alltid lyser,

den sol gjeng aldri ned.

Det hus som Anden hyser,

ligg støtt i ljos og fred.

 

Men stundom kom det kulde

på Herrens kyrkjemark.

Det var som Gud seg dulde,

og borte var Guds ark.

 

Det var dei mørke dager,

Guds ord var fåhøyrd segn.

Og hjarta frys og klagar,

det saknar sol og regn.

 

Så sende Gud sin Ande

som dogg på turre jord.

Då vakna liv i lande,

då grøddest vent Guds ord.

 

Då er det sæle tider

for Kristi kyrkjegrunn.

Då lauvast det i lier,

då livnar det i lund.

 

Då ljosnar det i landet

frå fjell og ned til fjord.

Då losnar tungebanet,

då kved Guds folk i kor.

 

Då skin det over strender

som sol ein sumarkveld.

Då gløder kring i grender

ein heilag altereld.

 

Du vår med ljose dagar,

med lengting, liv og song,

Du spår at Gud oss lagar

ein betre vår ein gong.

 

Då me med vigsla tunge,

med kjærleik heil og klår,

alt utan brest og sprunge

skal lova Herren vår!

T:Elias Blix M: Ludvig M. Lindeman

 

No livnar det i lundar.